LECZENIE STAWÓW SKRONIOWO - ŻUCHWOWYCH

Najskuteczniejszym sposobem na uniknięcie powstania zaburzeń w funkcjonowaniu narządu żucia jest stosowanie profilaktyki stomatologicznej, która nie dopuszcza do powstania ubytków w uzębieniu. Mając na uwadze dobro naszych pacjentów, kompleksowo podchodzimy do ich problemów zdrowotnych udzielając specjalistycznych porad z takich dziedzin stomatologii jak: implantologia, protetyka, ortodoncja, chirurgia stomatologiczna, stomotologia zachowawcza dzieci i dorosłych. Kładziemy nacisk na diagnostykę dysfunkcji układu ruchowego narządu żucia.

Wzrost świadomości Pacjentów oraz pojawiające się coraz to doskonalsze metody leczenia przyczynowego tych schorzeń umożliwiają nam zapobiegać i leczyć uciążliwe dolegliwości ze strony stawów skroniowo-żuchwowych oraz bóle głowy wynikające z promieniowania przeciążeń mięśni żwaczowych i stawów. Niestety coraz częściej dysfunkcje narządu żucia są przyczyną bólu głowy u dzieci dlatego szczególną uwagę przywiązujemy do profilaktyki i leczenia bruksizmu. Ponieważ najczęstszą przyczyną pojawienia się dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych właśnie bruksizm oraz zaburzenia zgryzu wywołane nieprawidłowo dobraną protezą lub brakiem zębów. Prawidłowo przeprowadzone badanie czynnościowe narządu żucia pozwala nam wykryć te zaburzenia jeszcze we wczesnej przedklinicznej fazie.

Metodą, która w sposób maksymalny skraca czas oczekiwania i minimalizuje nieprzyjemne manipulacje w ustach pacjenta, jest odciążająca chory staw skroniowo-żuchwowy, szyna wykonana z Erkoduru.

Szynę tą (będącą z założenia szyną relaksacyjną) można przekształcić w terapeutyczną szynę repozycyjną.
Dysfunkcjom stawów skroniowo-żuchwowych towarzyszą „objawy akustyczne”. U chorych na bruksizm mięśnie żwaczowe (kierujące ruchami w stawie skroniowo-żuchwowym) są jednostronnie napięte i upośledzają pracę tych stawów. Efektem tego są trzaski i przeskakiwanie podczas żucia pokarmów i ziewania. Długotrwałe napięcie tych mięśni może doprowadzić do przemieszczenia krążka stawowego w stawie skroniowo-żuchwowym, które podczas nieświadomego zaciskania zębów (na przykład nocą) może uniemożliwić otworzenie ust na więcej niż dwa centymetry.